Mostrando entradas con la etiqueta Cuentos argentinos en polaco. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cuentos argentinos en polaco. Mostrar todas las entradas

Dramat naszych czasów - Fernando Sorrentino



Texto en español en Badosa: "Un drama de nuestro tiempo"

Traducción del Español al Inglés (Przekład z hiszpańskiego na angielski): Michele McKay Aynesworth

Traducción del Inglés al polaco (Przekład z angielskiego na polski): Marcin Kucharski



Historia ta miała miejsce, gdy młodość i optymizm byli mi bliskimi przyjaciółmi.Wiosenny wiatr przechadzał się po ulicy Matienzo w Las Cañitas około 11.00 pewnego czwartku, dniu, w którym wolny byłem od wszelkich zajęć nauczycielskich. Nauczałem Języka i Literatury w wielu szkołach średnich. Byłem przepełnionym miłością do wyobraźni i książek dwudziestosiedmiolatkiem.

Siedziałem na balkonie, popijając mate i kolejny raz, po prawie piętnastoletniej przerwie, czytałem urocze opowieści z Kopalni Króla Salomona. (Z przykrością stwierdziłem, że gdy byłem chłopcem, podobały mi się znacznie bardziej).
Nagle poczułem na sobie czyjś wzrok.
Spojrzałem w górę. Na jednym z balkonów budynku stojącego na wprost tego, w którym mieszkam, na wysokości mojego mieszkania, wyśledziłem wzrokiem młodą kobietę. Uniosłem dłoń i pomachałem. Ona zaś, odmachała mi po czym opuściła balkon.
Zaciekawiony rozwojem sytuacji, spróbowałem dostrzec wnętrze jej mieszkania, jednak bez rezultatu.
– Nic z tego nie będzie – powiedziałem do siebie, powracając do lektury.
Nie zdążyłem przeczytać nawet dziesięciu linijek a ona była już z powrotem na balkonie, tym razem z ciemnymi okularami na nosie. Położyła się na leżaku.
Zacząłem gorączkowo dawać sygnały i gestykulować. Młoda kobieta czytała – albo udawała, że czyta – magazyn. „To podstęp”, pomyślałem, „to nie możliwe, żeby mnie nie widziała, pewnie udaje, a ja mogę cieszyć się przedstawieniem”. Nie mogłem dostrzec jej rysów, ale mogłem stwierdzić, że była wysoka, szczupła a włosy miała proste, do ramion. W sumie, wyglądała na piękną kobietę, miała może dwadzieścia cztery, może dwadzieścia pięć lat.
Opuściłem balkon, poszedłem do sypialni i podglądałem przez okiennice. Patrzyła w moim kierunku. Wybiegłem, więc i złapałem ją na gorącym uczynku.
Wymachiwałem pompatycznie w jej kierunku, domagając się odpowiedzi. Rzeczywiście, odmachała. Po takich pozdrowieniach, zazwyczaj następuje nawiązanie rozmowy. Ale oczywiście nie zamierzaliśmy przecież wrzeszczeć do siebie z takiej odległości. Uniosłem więc wskazujący palec prawej ręki do ucha i wykonałem obrotowy ruch tak, żeby, jak ktoś się jeszcze nie domyślił, zasugerować rozmowę telefoniczną. Wzruszając ramionami i rozkładając bezradnie ręce, kilkukrotnie próbowała pokazać, że nic nie rozumie . Dziwka! Jak mogła nic nie rozumieć?
Wszedłem z powrotem do środka, odłączyłem telefon z gniazdka i zabrałem go ze sobą na balkon. Trzymałem go nad głową, niczym puchar z igrzysk lekkoatletycznych. „I co ptasi móżdżku, kapujesz teraz?” Tak, skapowała, uśmiech od ucha do ucha zagościł na jej twarzy, skinęła twierdząco głową.
Dobrze. Miałem już jej pozwolenie. Jedyne czego nie miałem, to jej numer telefonu. Musiałem go poznać używając tylko języka ciała.
Na powrót zacząłem używać skomplikowanych gestów i sygnałów. Sformułowanie pytania nie było łatwe, ale doskonale zdawała sobie sprawę z tego, co chciałem wiedzieć. Naturalnie, jak każda kobieta, chciała się ze mną troszkę podroczyć.
Rozciągnęła zabawę w czasie, tak bardzo, jak to tylko możliwe. W końcu, udawała, że zrozumiała to, co bezwątpienia było jasne od samego początku.
Palcem wskazującym rysowała jakieś hieroglify w powietrzu. Zdałem sobie sprawę, że rysowała cyfry, jednak tak, jak ona je widziała, więc musiałem odkodować je, tak jakbym widział je w lustrze. W ten oto sposób, udało mi się odczytać siedem cyfr, które miały pozwolić mi na kontakt z dobrze wyglądającą sąsiadką z naprzeciwka.
Byłem w niebo wzięty. Podłączyłem telefon i wykręciłem numer. Już po pierwszym sygnale ktoś odebrał.
– Halloooo!! – w moim uchu rozbrzmiał głęboki, męski głos.
Zawachałem się zaskoczony.
– Kto tam? – dodał grzmiący głos z nutą złości i niecierpliwości.
– Uh – wymamrotałem przestraszony – Czy dodzwoniłem się pod 771…?
– Mocnej, seńor! – przerwał mi nagle – nic słyszę, seńor! Do kogo chciałeś się dodzwonić seńor?
Powiedział “mocniej” zamiast “głośniej”, powiedział “nic słyszę” zamiast „nic nie słyszę”, powiedział seńor takim tonem, jakby mówił do debila. Przerażające. Wyjąkałem:
– Uh… Z dziewczyną…
– Jaką dziewczyną, seńor? O jakiej dziewczynie mówisz, seńor? – W piorunującym głosie słychać było nutę groźby.
Jak wytłumaczyć coś komuś, kto nie chce czegoś zrozumieć?
– Uh… Z dziewczyną z balkonu – powiedziałem cieniutkim, ledwo słyszalnym głosem.
Pozostał niewzruszony. Wręcz przeciwnie, jeszcze bardziej go to rozzłościło.
– Proszę, nie zawracaj nam głowy, seńor! Jesteśmy zapracowani, seńor!
Irytujący odgłos odkładanej słuchawki zakończył rozmowę. Zaniemówiłem na jakąś minutę. Spojrzałem na telefon i zakląłem przez zaciśnięte zęby.
Potem nawrzucałem pod nosem tej głupiej dziewczynie, która nie raczyła odebrać telefonu osobiście. Następnie stwierdziłem, że to była moja wina, że zadzwoniłem zbyt szybko. Mężczyzna o grzmiącym głosie odebrał tak szybko, musi mieć telefon pod ręką, może na biurku. To pewnie dlatego powiedział: „Jesteśmy zapracowani”.
Ale co z tego? Każdy pracuje, to przecież nic wyjątkowego. Próbowałem go sobie wyobrazić, dodając mu odrażających cech, był tłustym, rumianym, upoconym grubasem.
Ten gość o tubalnym głosie bezwarunkowo pokonał mnie przez telefon. Dopadł mnie zły nastrój i zapragnąłem zemsty.
Po tym jak wróciłem na balkon, postanowiłem zapytać młodą kobietę o jej imię. Nie było jej tam.
– Oczywiście – wydedukowałem optymistycznie – przecież stoi teraz nad telefonem i czeka aż zadzwonię.
Z następną dozą optymizmu, ale w pewnym sensie i trwogi, wykręciłem siedem cyfr. Usłyszałem jeden sygnał i nagłe:
– Halloooo!!
Przerażony rozłączyłem się.
Pomyślałem:
– Ten troglodyta może mnie tyranizować tylko dlatego, że brakuje mi jednej rzeczy: imienia osoby, z którą chciałem rozmawiać. Muszę je zdobyć.
Potem wywnioskowałem:
– W książce telefonicznej jest sekcja, w której można odnaleźć czyjeś imię. Nie mam książki telefonicznej. Duże firmy je mają. Banki są dużymi firmami. Stąd też banki je mają. Mój przyjaciel Balbón pracuje w banku. Banki otwierają w południe.
Poczekałem do 12.30 i zadzwoniłem do Balbóna
– Oh, drogi Fernando – powiedział podnosząc słuchawkę – nawet nie wiesz jak się cieszę, że cię słyszę…
– Dzięki Balbón, ale słuchaj…
– …ten głos, taki beztroski, głos mężczyzny, który nie ma w życiu obowiązków. Szczęściarz z ciebie, drogi Fernando, jak tak sobie dryfujesz na falach szczęśliwego życia, nie pozwalając czynnikom zewnętrznym na zakłócanie spokoju. Szczęściarz z ciebie…
Nie mogę tego udowodnić, ale musicie mi uwierzyć: Przysięgam, Balbón istnieje i naprawdę mówi takie rzeczy.
Rzucając w moją stronę tak wymyślne zaklęcia, nie dając mi dojść do słowa, przeszedł do użalania się nad sobą.
Dla porównania, ja, skromny nic nieznaczący Balbón, żyje sobie tym samym życiem, jakim żył wczoraj i jakim będzie żył jutro, a także po wieki wieków, wlekąc ze sobą ciężki bagaż nędzy i bólu przez zdradliwą planetę…
– Słyszałem tę historię już tysiące razy.
Zamyśliłem się, wyczekując końca potoku żali. Następnie, niespodziewanie usłyszałem:
– Miło było cię usłyszeć, trzymaj się, narazie.
I się rozłączył.
Obruszony, zadzwoniłem jeszcze raz.
– Che, Balbón! – odezwałem się z wyrzutem. – Dlaczego się rozłączyłeś?
– Ah – odparł – chciałeś mi coś powiedzieć?
– Chciałbym, abyś zajrzał w książkę telefoniczną, sprawdził czyje nazwisko widnieje obok numeru telefonu…
– Czekaj, szukam swojego wiecznego pióra. Nienawidzę pisać ołówkiem ani piórem kulkowym.
Robiłem się niecierpliwy.
Wreszcie, po kilku minutach, odparł:
– Ten numer należy do IRMY G. DE. CASTELLUCCI. Castellucci przez dwa el i dwa ce. A tak właściwie, po co ci to?
– Dzięki wielkie, Balbón. Wyjaśnię ci to kiedyś. Narazie.
W końcu byłem w posiadaniu potężnej broni. Wybrałem numer dziewczyny.
– Halloooo!!- zagrzmiał jaskiniowiec.
Bez wachania, dźwięcznym, modulowanym głosem, a nawet z nutą stanowczości wyartykułowałem:
– Chciałbym rozmawiać z Seńoritą Castellucci.
– Kto mówi seńor?
Wkurzał mnie zwyczaj pytania kto mówi. Żeby wyprowadzić go z równowagi powiedziałem:
– Tu Tiberíades Heliogábalo Asoarfasayafi.
– Ale seńor – wybełkotał – Państwo Castellucci nie mieszkają tu już od ponad czterech lat, seńor. Tyle ludzi tu dzwoni, pytając o tych cholernych Castellucci, seńor!
– Skoro już tutaj nie mieszkają, to po jaką cholerę pytasz mnie kim jestem?
Rozłączył mnie, wrzucając wściekle słuchawką. Nie dał mi nawet najmniejszych szans na protest przeciw jego despotycznemu zachowaniu. Cóż, nie zamierzałem tak tego zostawić!
W mgnieniu oka wykręciłem numer jeszcze raz.
– Halloooo!!
Wymawiając powoli każde słowo, jakbym był upośledzony umysłowo, zapytałem:
– Czy mogę plosić s kimś s lodziny Castellucci?
– Nie, nie możesz, seńor! Castellucci nie mieszkają tu od czterech lat, seńor!
– Oh, to śfietnie. To ty seńor! Castellucci … Co słychać, seńor Castellucci?
– Nie, nie seńor! Posłuchaj, seńor! – Prawie wybuchnął ze złości. – Castellucci nie mieszkają tutaj od siedmiu lat, seńor!
– Wsystko w porządku, seńor Castellucci? – grzecznie zapytałem. – A siostra? A maleństwa? Nie pamiętas mnie, seńor Castellucci?
– Ale kim jesteś, seńor? – Oprócz tego, że potwór był przerażający, to jeszcze ciekawski.
– Tu Alnie, seńor Castellucci.
– Arnie? – powtórzył ze wstrętem – a nazwisko?
– Alnie, seńor Castellucci, z księgalni.
– Skąd? Księgarni? – Nie zrozumiał mnie dobrze: byłem bliski głośnego parsknięcia śmiechem.
– Alnie, seńor Castellucci, Alnie West.
– Arnie West? Jaki znów Arnie West?
– Alnie West, ten, co ma zeza i brodę fest, seńor Castellucci.
Eksplodował jak bomba atomowa:
– Zrób mi koleś przysługę i spadaj. Lepiej strzel sobie w łeb, klownie jeden!
– Nie mogę, seńor Castellucci. Ostatnim lazem, gdy chciałem scelić se w łeb, pzez pzypadek zasceliłem pingwina z Antalktyki, seńor Castellucci.
Nastąpiła chwila ciszy, tak jakby, w swoim całkowitym szaleństwie, zużywał tlen z całej atmosfery, by nie umrzeć na apopleksję.
Czekałem cierpliwie.
Wtedy, w szczycie złości, dusząc się własną furią, demon wytoczył przeciwko mnie ciężką artylerię. Krzyczał, wypluwał słowa tak szybko, że obijały się jedno o drugie.
– Idź do diabła, ty syfiliczna, obślizgła, kupo syberyjskiego gówna, ty umysłowa sieroto, ciastogłowy onanisto, pasożycie jeden, twoja matka jest zjebaną kurwą!!!!
– Tak się ciesę, ze tak dobze o mnie mówis, seńor Castellucci, muchas glacias, Castellucci
Cisnął wściekle słuchawką z olbrzymim hukiem. Szkoda, bo podobały mi się te obelgi. To było cudowne uczucie, móc wyobrazić sobie własnego wroga, jak robił się purpurowy, pocił, rwał włosy z głowy i obgryzał paznokcie… może nawet zepsuł sobie telefon waląc nim z takim impetem.
Poczułem coś, jakby szczęście. Nie miało już znaczenia to, że nie mogłem porozmawiać z dziewczyną z balkonu.


Publicado en polaco en Świat Opowiadań


Laguna Cubelli - Fernando Sorrrentino



Texto en español en Badosa: "La albufera de Cubelli".


La albufera de Cubelli
La albufera de Cubelli
La albufera de Cubelli





Traducido al polaco.

Z języka hiszpańskiego przełożyła Anna Wendorff


Na południowy wschód od równiny Buenos Aires znajduje się Laguna Cubelli, zwana potocznie „Jeziorem Tańczącego Żakare”. Ta popularna nazwa jest niezwykle wyrazista i sugestywna, lecz, jak tego dowiódł doktor Ludwig Boitus, w żadnej mierze nie odpowiada rzeczywistości.

Po pierwsze, „laguna” i „jezioro” to dwa różne zbiorniki wodne. Po drugie, pomimo tego, że Caiman yacare (Daudin), z rodziny Alligatoridae, pochodzi z Ameryki, laguna ta nie jest środowiskiem naturalnym żadnego gatunku kajmanów.

Cubellijskie wody są bardzo słone, dlatego też fauna i flora tam występująca jest podobna do tej rozwijającej się w morzu. Nie powinno nas więc dziwić, że w tej lagunie znajduje się populacja około stu trzydziestu krokodyli morskich.

„Krokodyl morski”, inaczej zwany Crocodilus porosus (Schneider), jest największym żyjącym gadem. Osiąga długość około siedmiu metrów i waży ponad tonę. Doktor Boitus twierdzi, że widział na wybrzeżu Malezji wiele osobników, które przekraczały dziewięć metrów i rzeczywiście, uwiecznił je na fotografiach, które mają być dowodem na występowanie krokodyli o takiej wielkości. Ponieważ jednak zostały sfotografowane w wodach morskich bez współrzędnych, nie jest możliwe precyzyjne określenie czy krokodyle te miały czy nie wielkość, którą im przypisuje doktor Boitus. Oczywiście byłoby absurdem, wątpić w słowa tak poważanego naukowca o tak wybitnej karierze naukowej (aczkolwiek o języku jakby barokowym), jednak rygor naukowy wymaga uznania dowodów według ścisłych metod, które w tym przypadku nie zostały wprowadzone w praktykę.

Wygląda na to, że krokodyle laguny Cubelli posiadają dokładnie takie same cechy taksonomiczne, jak te, które żyją w wodach okalających Indie, Chiny czy Malezję, z tego też powodu, z całą słusznością, ten gatunek krokodyla zasługuje na nazwę krokodyla morskiego lub Crocodilus porosus. Jednakże, istnieją pewne różnice, które doktor Boitus podzielił na cechy morfologiczne i cechy etologiczne.

Wśród tych pierwszych, najważniejszą (a raczej jedyną) cechą jest rozmiar. Podczas gdy azjatycki krokodyl morski osiąga siedem metrów długości, ten cubelliański zaledwie liczy sobie, i to w najlepszym wypadku, dwa metry, miarę tę liczy się od początku pyska do końca ogona.

Jeśli chodzi o etologię, krokodyl ten, według Boitusa, jest „bardzo rytmiczny” (inaczej mówiąc, to urodzony „tancerz” i tak też określany jest przez mieszkańców Cubelli). Aż nadto wiadomo, że krokodyle, kiedy znajdują się na ziemi, są tak nieszkodliwe jak stado motyli. Mogą polować i zabijać jedynie w wodzie, która jest ich środowiskiem naturalnym. Tam, łapią zdobycz w uzębioną szczękę i wprawiając się w szybki ruch rotacyjny, obracają ją aż do jej unicestwienia; ich zęby nie są przydatne w funkcji żucia, są przeznaczone jedynie do uwięzienia i połknięcia ofiary w całości.

Jeśli przeniesiemy się nad brzeg laguny Cubelli i włączymy magnetofon, wybierając przed tym utwór nadający się do tańca, natychmiast zauważymy, nie wszystkie ale prawie wszystkie krokodyle, wychodzące z wody, które postawiwszy swoje kończyny na lądzie zaczną tańczyć w takt muzyki.

Z powodu wyżej wymienionych właściwości anatomicznych i behawioralnych, gad ten otrzymał nazwę Crocodilus pusillus saltator (Boitus).

Gusty ich okazują się zróżnicowane i eklektyczne. Wydaje się, że nie rozróżniają wartościowej muzyki od tej przeciętnej. Przyjmują z taką samą radością i ochotą baletowe kompozycje symfoniczne co proste rytmy.

Krokodyle tańczą w pozycji wyprostowanej, opierając się jedynie na tylnich kończynach, w ten sposób osiągają w pionie wysokość 170 centymetrów. By nie wlec ogona po ziemi, podnoszą go pod kątem ostrym, trzymając go prawie równolegle do grzbietu. W tym samym czasie, przednie kończyny (które moglibyśmy nazwać rękami) wykonują bardzo sympatyczne ruchy, zaś na ich pyszczku i żółtawych zębach maluje się uśmiech, wyrażający optymizm i satysfakcję.

Niektórych mieszkańców miasteczka nie pociąga taniec z krokodylem, lecz pozostali nie dzielą z nimi tego przekonania i bez wątpienia w sobotnie wieczory, stroją się a potem udają nad brzeg laguny. Towarzyski klub sportowy Cubelli zainstalował tu wszystko to, co niezbędne by uczynić te spotkania niezapomnianymi. Także parę metrów od tanecznego parkietu powstała restauracja, w której możemy zjeść wyśmienitą kolację.

Przednie kończyny krokodyli posiadają małą rozpiętość i nie sięgają ciała tanecznego kompana. Kawaler tańczący z krokodylem samicą lub dama tańcząca z krokodylem samcem, opiera każdą z rąk na ramionach partnera. By dokonać tej operacji należy maksymalnie wyciągnąć ramiona i zachować odpowiedni odstęp; jako, że pysk krokodyla jest znacznych rozmiarów, osoba tańcząca musi zachować ostrożność i odchylić się jak najdalej do tyłu. Zdarzyły się bowiem nieprzyjemne wypadki takie jak: utrata nosa, obrażenia gałki ocznej a także ścięcie głowy, należy także pamiętać, że w uzębieniu krokodyla znajdują się resztki jego ofiary, dlatego też jego oddech jest daleki od bycia świeżym.

Wśród Cubellijczyków krąży legenda, że na wysepce znajdującej się na środku laguny, mieszkają król i królowa krokodyli, którzy, jak się wydaje, nigdy jej nie opuścili. Mówi się, że obydwa osobniki mają ponad 200 lat i być może z powodu zaawansowanego wieku lub zwykłego kaprysu, nigdy nie chcieli uczestniczyć w tanecznych harcach organizowanych przez towarzyski klub sportowy.

Spotkania kończą się koło północy, ponieważ o tej porze krokodyle zaczynają odczuwać zmęczenie a być może także znudzenie; a także głód, który nie może zostać zaspokojony w restauracji, w której krokodylom wstęp jest surowo wzbroniony, pragną więc powrócić do wody w poszukiwaniu pokarmu.

Kiedy na lądzie nie ma już żadnego krokodyla, damy i kawalerzy wracają do wioski dość zmęczeni i trochę smutni, ale z nadzieją, że może w kolejnym tańcu, król lub królowa krokodyli, lub też razem równocześnie, opuszczą na parę godzin swoją wysepkę i wezmą udział w uroczystości, każdy kawaler bowiem, choć stara się to ukryć za wszelką cenę, łudzi się, że królowa krokodyli poprosi go do tańca; także damy marzą w ukryciu o tańcu z królem żakare.

Fernando Sorrentino


Opowiadanie „La albufera de Cubelli” zostało opublikowane po raz pierwszy w Cuadernos del Minotauro (red. Valentín Pérez Venzalá), rok IV, n.º 6, Madryt, 2008, str. 117-120.

Obecne opowiadanie różni się nieznaczenie od poprzedniej wersji.

Gremial - Rodolfo Schonhals



Texto en español "Germilal".

Traducido al polaco.


Wczenie tych wszystkich emocji i wspomnień, które naznaczyły moje życie. To ogromnie przygnębiające zajęcie musi przetrząsać pamięć w poszukiwaniu spraw, które należałoby zapomnieć. Zdaję sobie oczywiście sprawę, że to ćwiczenie introspekcji może spowodować wiele szkód w mojej psychice, słabej zresztą z natury. Wolałbym tego nie robić, ale moje poczucie obowiązku wobec wolnego społeczeństwa jest silniejsze niż jakakolwiek wymówka, jaką mógłbym sobie wymyślić.
Jeśliby mnie zapytano, jak to wszystko się rozegrało, nie wiedziałbym, co odpowiedzieć. Byłem bowiem jedynie pionkiem na szachownicy przeznaczenia i to, co się zaczęło od zwyczajnego „co by było gdyby…?”, znalazło swój epilog w wydarzeniach, które zaskoczyły wszystkich.
Dzisiaj prosi się mnie, żebym opowiedział o Gesta w sposób anegdotyczny, co uważam nie tylko za niemożliwe, ale wręcz obraźliwe. Wolni historycy mają do niej nazbyt chłodne podejście, a czasami nawet dopuszczają się krytyki nie podpartej należytym szacunkiem. Ja, za pozwoleniem, nie będę mówić o samej Gesta, tylko o Germinal. Dopóki żyję, żaden historyk nie waży się zaprzeczyć moim słowom. Sądzę, że dzięki temu kolażowi uczuć będziecie mogli dostrzec więcej emocji niż którykolwiek z historyków.
Germinal rodzi się na początku XXI wieku w warunkach opresyjnych. Pewna irma o nazwie Megs, dzięki łapówkom i rozmaitym układom inansowym, zdołała przekonać producentów sprzętu, żeby we wszystkich nowych modelach umieszczali chip legalizacji oprogramowania nazwany Eye. Najważniejsi politycy na całym świecie poparli to rozwiązanie, ponieważ nowe komputery miały mieć wyłącznie legalne i sprawdzone oprogramowanie, które uniemożliwiałoby działanie hakerom. Całą resztę ludzkości zapewniono, że w ten sposób pozbędą się wreszcie wirusów i wszelkiego niepożądanego oprogramowania.
W okresie przejściowym wolne oprogramowanie działało bez problemów, większość użytkowników już nabywała nowy sprzęt wierząc, że wreszcie pozbędą się kłopotów z niepożądanym oprogramowaniem. Okres przejściowy trwał mniej więcej 10 lat, tyle, ile było potrzeba, żeby stary sprzęt zaczął szwankować. Niedługo potem w dawnym posix zaczęły pojawiać się trudne do wytłumaczenia awarie, do tego stopnia, że błędy tu były nawet częstsze niż w systemie operacyjnym Megs: Black Hole.
Istniała jednak pewna grupa osób, do których zaliczam się również ja, która nadal używała wolnego oprogramowania, chociaż musieliśmy znosić ciągłe zawieszanie się systemu i niewytłumaczalne błędy. Ale pewnego pięknego dnia wszystkie systemy operacyjne poza Black Hole przestały działać. Megs zarządziła, że jedynie uznane przez nią oprogramowanie może być używane. Jeśli ktoś instalował nową aplikację, musiał zwrócić się o pozwolenie jej wprowadzenia do Megs, płacąc z góry za prawo do użytkowania. Stopniowo rządzący orientowali się, że zostali oszukani, kiedy musieli uwzględniać w budżetach coraz bardziej kosztowne licencje użytkowania. Większość państw, niektóre z nich to światowe potęgi, zaciągnęły u irmy Megs astronomiczne długi. Świat chylił się ku upadkowi. Nastały dni głodu i nędzy. Megs posłużyła się specjalnymi klauzulami, na które nikt nie zwrócił uwagi przy zawieraniu umów, a które pozwoliły jej, w imię spłaty zaciągniętych długów, na przejmowanie zasobów naturalnych poszczególnych państw. Narody straciły suwerenność, rządy władzę, a masy wolność.
Teraz, jeśli komuś możemy być wdzięczni, choć zabrzmi to dziwnie, to właśnie Megs. Korporacja zdołała przeprowadzić rzeczywistą uniikację świata pozbawiając go granic i tworząc wspólny język elektroniczny. Zawładnęła również wszystkimi wojskami, bogactwami naturalnymi, produkcyjnymi i gospodarczymi.
Ambicja Megs ułatwiła nam zadanie. Jak olbrzym na glinianych nogach, którego Nabuchodonozor zobaczył w swoim śnie, Megs opierała się na oprogramowaniu, dziele ludzkim, a więc niedoskonałym.
Gdzieś obok cierpienia, jakiego doświadczaliśmy, żywiliśmy nadzieję, że taka gigantyczne struktura musi mieć jakiś słaby punkt, który moglibyśmy wykorzystać. Podczas gdy usiłowaliśmy go znaleźć, Megs wypuściła na rynek nową wersję Black Hole, która zawierała korektę błędu legalizacji. Pycha Megs była tak ogromna, że chcieli zarobić nawet na własnych błędach. Większość użytkownków zdecydowała nie kupować poprawionej wersji, wobec czego irma znalazła się w ślepym zaułku. Nie mogła pozwolić sobie na dezaktywację poprzedniej wersji Balck Hole, bo mogłoby to doprowadzić do utraty kontroli nad światowymi zyskami. Błąd zasadniczo polegał na tym, że Eye pozwalał na uruchomienie aplikacji odpowiednio zmodyikowanych, ponieważ przeprowadzał legalizację porównując hash aplikacji z bankiem danych bezpiecznych aplikacji znajdującym się w Megs. Ten błąd dał nam nadzieję, że mo- że wreszcie uda się przechytrzyć ten przeklęty Eye.
Wiedzieliśmy, że możemy wykonywać modyikacje na właściwych aplikacjach, ale nie pozwalało nam to jeszcze na w pełni funkcjonalny system operacyjny, chyba żeby udało nam się znaleźć zasadę generowania kodu legalizacji hash i oszukać Eye. Jedynym spo- sobem, żeby to osiągnąć, było obliczanie rozproszone tak, aby nie wzbudzić podejrzeń. Odrzuciliśmy pomysł stworzenia wirusa, ponieważ jeszcze nie mieliśmy kodu legalizacji. Zdecydowaliśmy się na coś znacznie bardziej ciekawego i zabawnego: RPG dla wielu użytkowników przez sieć. Nasza miłość do wolnego oprogramowania sprawiła, że połączyliśmy nasze skąpe oszczędności i kupiliśmy starą, wciągającą grę RPG. W odróżnieniu od wielu innych gier, nasza była darmowa i pochłaniała wiele naszego czasu i pieniędzy. Zmodyikowaliśmy umyślnie program, żeby w wymiarze praktycznym realizowały się obliczenia matematyczne potrzebne do odszyfrowania kodu legalizacji. Nie minął miesiąc i mieliśmy już trzysta tysięcy logowań do gry, co zmusiło nas nabycia sprzętu o większej wydajności. Po trzech miesiącach od wypuszczenia gry mieliśmy ponad 2 miliony zarejestrowanych użytkowników, z dostępem do 20 sklastrowanych serwerów. Z tak pokaźną liczbą klientów mogliśmy już umieścić w sieci dane do obliczeń, a po niecałym miesiącu mieliśmy nie tylko kod legalizacji, ale również algorytm jego generowania. Skoro posiadaliśmy już te informacje, zastanawialiśmy się nad wycofaniem gry z obiegu. Zdecydowaliśmy jednak odłożyć to, gdyż umożliwiło nam to kontakt z innymi wolnymi użytkownikami, którzy, tak jak my, szukali możliwości przeskoczenia legalizacji Eye. Rozwój gry był tak imponujący, że postanowiliśmy otworzyć ją dla innych poprzez symboliczną opłatę za licencję. To pozwoliło na rozluźnienie naszego budżetu i na stworzenie sieci komunikacji pomiędzy użytkownikami. Narodził się Alternet.
Z informacjami umożliwiającymi oszukanie Eye, zaczęliśmy pracować nad modyikacją gry w taki sposób, żeby stworzyć platformę komunikacyjną pomiędzy wzrastającą ilością serwerów. Gra rozprzestrzeniała się po świecie umożliwiając dotarcie naszej prywatnej sieci do niemal każdego zakątka świata. Kiedy pojawiła się pierwsza wersja Alternetu, gra była już dosłownie wszędzie. Z punktu widzenia Megs było to bardzo rentowne, bo użytkownicy kupowali lepszy sprzęt, żeby móc grać i uciec od straszliwej rzeczywistości, która ich otaczała. Gdy Alternet już działał i udało nam się nawiązać bezpieczne kontakty rozdzieliliśmy zadania. Jedna grupa zajęła się zmodyikowaniem starego jądra systemu dostosowując je do nowej architektury i do Eye. Inna grupa miała napisać i ulepszyć protokół Alternetu tak, aby był bezpieczny i wydajny. Wreszcie kolejna grupa podjęła się napisania rootkita, który miałby zdolność zarażania każdego Black Hole. Kiedy byliśmy w połowie drogi, los się do nas uśmiechnął. Megs zainteresowała się naszą grą i dała nam do zrozumienia, że, w zamian za pewną drobną miesięczną opłatę, udostępni nam swoją sieć, aby gracze mieli szybszy dostęp i większą wydajność gry. Po długich i wyczerpujących dyskusjach ze wspólnotą postanowiliśmy przystać na propozycję Megs przewidując, że takie rozwiązanie może stworzyć nieoczekiwane możliwości. Firma zalegalizowała grę nie przeczuwając podstępu i dała nam wolny dostęp do swoich hiperserwerów, żebyśmy zainstalowali grę. W ten sposób zwykły uczestnik grał na naszych wolnych serwerach i na hiperserwerach Megs. Dzięki użyciu ich hiperwęzłów Alternet zwiększył swoją wydajność. Dwa lata później mieliśmy już gotową wersję 0.1 Wolnego Społeczeństwa, całkowicie niezależnego systemu operacyjnego ze zdolnością oszukiwania Eye.
Obowiązki dyrektora projektu zajmowały mi praktycznie całe dnie i nie mogłem poświęcić zbyt wiele czasu mojej żonie. Przyjaciele zdawali sobie z tego sprawę i postanowili odciążyć mnie na kilka dni, żebym mógł trochę odpocząć. Właśnie wtedy moja żona zaszła w ciążę.
To, co stało się później jest powszechnie znane, jako że zapoczątkowało niesłychanie doniosły i szeroki ruch społeczny, który całkowicie zmienił bieg historii: Święta Wojna z Rur. Gesta narodziła się w odpowiedzi na wydarzenia, które rozegrały się w mało znaczącym miasteczku Rur, miejscem mojego narodzenia, i rozlała się, jak rzeka ognia, na cały świat. To, że jednej małej społeczności udało się przejąć kontrolę nad własnymi zasobami i sprzętem oraz usunąć wszelkie pozostałości po Black Hole, stało się przyczyną tragedii. Pewnego pięknego, słonecznego dnia Megs kazała zbombardować miasteczko, również za pomocą małych bomb atomowych, wskutek czego Rur jest do dziś regionem skażonym i zamkniętym. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Megs bowiem nie tylko zniszczyła Rur, ale jednocześnie z chorobliwym sadyzmem i nie pomijając żadnego szczegółu transmitowała masakrę w telewizji. Miało to być przestrogą dla wszystkich potencjalnych kontynuatorów naszego ruchu.
Intencją Megs było więc zniszczenie tak oprogramowania jak i jego twórców. Nie jestem w stanie oddać, i chyba już nig- dy nie będę, uczuć, jakich doświadczyłem w momencie rozpoczęcia masakry. Najpierw był Impuls Elektro-Magnetyczny, który w którymś punkcie Rur został zdalnie uruchomiony przez Megs. To ustaliliśmy dopiero później. Ja zdałem sobie z tego sprawę, kiedy wszystkie moje urządzenia elektroniczne przestały działać. Chwilę potem zobaczyłem w oddali, jak wielkie, ciężkie bombowce otwierają nad mias- teczkiem swoje straszliwe brzuszyska. Nie wydaje mi się, by którykolwiek z historyków potraił odmalować panikę, przerażenie i rozpacz, które zapanowały w okolicy. Tam, gdzie byliśmy, dochodziły nas krzyki miejscowych, którzy ginęli w płomieniach; oiary napalmu i białego fosforu. Wreszcie, aby zwieńczyć dzieło, z nieba spadły dwa pociski z głowicami jądrowymi tworząc maleńkie grzybki nuklearne w już i tak doszczętnie zrujnowanym Rur. Nie pozostało już nic żywego. Nic, co by stało i nic, co by żyło. Gdy usiłowaliśmy z żoną znaleźć jakąś kryjówkę, zostaliśmy zatrzymani przez wóz opancerzony należący do piechoty Megs. Skaner biometryczny umieszczony w górnej części wozu zanalizował mnie i głośno zadeklarował: ,,Nix, prowokator buntu”. Zostałem schwytany przez żołnierzy, a moja żona… nie, nie mogę dalej mówić…
Przeklęte sukinsyny. Weronika, z naszym synkiem w brzuchu, została podziurawiona kulami. Oszalałem z wściekłości, nienawidziłem ich wszystkich… moja żona nie żyła… rzuciłem się na żołnierzy, próbowałem z nimi walczyć, ale wystarczyło jedno uderzenie w kark i padłem nieprzytomny. Kiedy zostałem pojmany, Święta Wojna już się zaczęła. Przypuszczam, że CEF-owi Megs nawet nie śniło się, jakie mogą być konsekwencje jego pospiesznych decyzji. Po kilku zaledwie godzinach od masakry w Rur, zanim powolna biurokracja Megs zdążyła zareagować, wszystkie systemy w jej biurach centralnych zostały zainfekowane przez Niewinnych z Rur, grupę, która się właśnie ukonstytuowała. Zmuszony przez obrót wydarzeń główny administrator gry, który był naszą wtyczką w korporacji, postanowił wypróbować na gorąco wersję beta konia trojańskiego. Już po kilku minutach wszystkie Black Hole zostały nam podporządkowane. Powodowani żądzą zemsty, zaślepieni nienawiścią, gniewem i narosłym przez lata rozgoryczeniem Niewinni z Rur dostali się do systemów wentylacyjnych i bezpieczeństwa biur Megs. Następnie odcię- li do nich dostęp powietrza zamykając hermetycznie wszystkie pomieszczenia. Urzędnicy Megs powoli umierali zatruwając się wydychanym powietrzem. Nikt nie uszedł z życiem. Wreszcie przeprogramowali systemy zbrojeniowe irmy i skierowali je na jej najważniejsze kwatery. W ten sposób zniszczony został największy monopol handlowy i polityczny na Ziemi. Świat pogrążył się w chaosie, pełnym nienawiści i strachu, z którego jednak miał się narodzić nowy porządek polityczno-gospodarczy, Wolny Świat. Gesta się rozpoczęła. Rządy zrozumiały, jak bardzo zależą od technologii. Świat domagał się nowego porządku. Ludzie chcieli wolności, pokoju i dobrobytu. Pytanie, jak to zrobić. Liderzy światowi szybko zdali sobie sprawę, kto tak naprawdę dzierżył teraz władzę. Posiadaliśmy środki, możliwości i dostatecznie dużo etyki, by zapoczątkować globalne przemiany. Wśród chaosu, jaki zalał naszą planetę pojawił nowy sojusz. Zaczęła się Gesta, która nie była niczym innym,ak podporządkowaniem dawnych struktur władzy ideałom Wolnego Świata.
Moja opowieść dobiega końca i nie sądzę, by miało sens mówienie w tej chwili o Gesta.
Przecież cały jej przebieg jest opisany w Wolnej Historii. Mam nadzieję, że zdołałem stworzyć w miarę dokładny i prawdziwy obraz wydarzeń, które składają się na Germinal. Proszę również wybaczyć wszystkie niezręczności, jakie mogłem popełnić. Życie nauczyło mnie, że są sprawy, których nie da się zapomnieć nawet po tysiącu lat.
Tym wstępem do historii Gesta chcę także serdecznie przywitać wszystkich kandydatów do Wolnej Akademii.
Bardzo szybko Wolne Społeczeństwo rozprzestrzeniło się po całym Alternecie i wolni użytkownicy na całym świecie mogli znów doświadczać przyjemności pracy z dobrze funkcjonującym programem. Zgodnie z naszymi oczekiwaniami zarówno wydajność, jak i szybkość Wolnego Społeczeństwa były znacznie wyższe niż w Black Hole.
Być może, gdyby nie wydarzyło się kilka istotnych faktów, dzisiejszy świat wyglądałby inaczej. My sami nie podejrzewaliśmy, że Wolne Społeczeństwo stanie się zapalnikiem świętej wojny bez Boga, która nas zaprowadzi do Gesta.
Podczas pewnego tajnego spotkania z elitami politycznymi mojego miasteczka zaprezentowaliśmy Wolne Społeczeństwo. Przeprowadziliśmy testy wydajności na obu systemach operacyjnych. Jednak to, co najbardziej ich zainteresowało, to fakt, że za Wolne Społeczeństwo nie musieliby zapłacić ani grosza. Niemal w euforii zaczęli nas błagać, żebyśmy zainstalowali system w gminie, by usunąć wszelki ślad po Black Hole i wreszcie uwolnić się od opłat licencyjnych dla Megs.
Gdy instalowaliśmy nowy system donieśli na nas funkcjonariusze Megs. Administracja natychmiast dostała kategoryczny rozkaz przywrócenia Black Hole grożąc poważnymi karami. Zażądano również pozwoleniana zbadanie Wolnego Społeczeństwa. Wobec deinitywnej odmowy ze strony gminy Megs zaczęła wycofywać wszystkich swoich funkcjonariuszy z tego rejonu. Sądziliśmy, że chodzi o wywarcie na nas nacisku dyplomatycznego, ale nie przyszłoby nam do głowy, że może stać się to, co wkrótce miało się wydarzyć.
Wspomnę tylko, że tego dnia czuwała nade mną opatrzność. Był to dzień po wycofaniu przez Megs swoich urzędników. Byłem tak wyczerpany napięciem ostatnich dni, że namówiony przez żonę, poszedłem z nią na spacer nad pobliski strumień.

Rodolfo Schonhals
Publicado en Chomic